osiedle Urocze 11, 31-953 Kraków (Nowa Huta)
Wejście od strony ul. Żeromskiego

Historia Zbawienia w świętach biblijnych

Około 30 roku naszej ery, w pobliżu miasta Sychar na terenie Samarii na Bliskim Wschodzie miało miejsce spotkanie i rozmowa dwojga ludzi. Urodzony w Betlejem, a wychowany w Nazarecie Jezus (dokładnie Jeszua), wdał się w dyskusję z nie znaną nam z imienia kobietą z Samarii. W pewnym momencie, rozmowa zeszła na temat formy i miejsca właściwego czczenia Boga. Posłuchajmy naszych bohaterów:

  1. Rzekła mu niewiasta: Panie, widzę, żeś prorok.
  2. Ojcowie nasi na tej górze oddawali Bogu cześć; wy zaś mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy Bogu cześć oddawać.
  3. Rzekł jej Jezus: Niewiasto, wierz mi, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie oddawali czci Ojcu.
  4. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, bo zbawienie pochodzi od Żydów.
  5. Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali.
  6. Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie.
  7. Rzekła mu niewiasta: Wiem, że przyjdzie Mesjasz [to znaczy Chrystus]; gdy On przyjdzie, wszystko nam oznajmi
  8. Rzekł jej Jezus: Ja, który mówię z tobą, jestem nim.

(Jan. 4:19-26)

Interesujące! W tym czasie i miejscu ludzie czekali na żydowskiego Mesjasza, który objawi im jak i gdzie należy prawdziwie czcić Boga. Gdzie? To nie jest tak bardzo istotne, choć z całą pewnością cześć Bogu oddawana w Jerozolimie przez lud żydowski była pochodną objawienia się Go temu ludowi, to „teraz” nadchodzi nowy czas, czas, w którym „prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i Prawdzie”. Tak więc objawienie, w którego posiadaniu był Naród Wybrany, zapisane w księgach, które dzisiaj nazywamy Starym Testamentem - a poprawniej Starym Przymierzem- miało stać się jasne i wykonalne dzięki Mesjaszowi (Chrystusowi). Tak wierzyli ludzie, żyjący na początku naszej ery.
Czekali na „mesjańskie światło”, „mesjańskie przesłanie”, które umożliwi im wszystkim prawdziwe czczenie Boga. Czy Mesjasz, bardziej znany jako Jezus Chrystus- faktycznie wypełnił te oczekiwania?
Apostoł Paweł napisał:

Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, (Ga 4:4)

Czym jest „pełnia czasu”? Jakiego czasu? Czy ten właśnie tekst nie jest dowodem, że Bóg liczy czas, co oznacza że On ma swój kalendarz? Czy ten kalendarz jest czymś istotnym?

Boży kalendarz

Bóg stwarzając świat, faktycznie ustanowił podział czasu:

  1. Potem rzekł Bóg:Niech powstaną światła na sklepieniu niebios, aby oddzielały dzień od nocy i były znakami dla oznaczania pór, dni i lat! (Rdz. 1:14)
    Sformułowanie : oznaczania pór, dni i lat, dosłownie tłumaczone brzmi „wyznaczanie czasu spotkań”. Co to za spotkania?

Kapłańska 23:1-17

  1. I przemówił Pan do Mojżesza tymi słowy:
  2. Mów do synów izraelskich i powiedz im tak: Te są uroczystości świąteczne Pana, w które będziecie zwoływać święte zgromadzenia. Te są moje święta:
  3. Sześć dni będziesz wykonywał pracę, ale dnia siódmego będzie sabat, dzień całkowitego odpoczynku, uroczyście ogłoszone święto. Żadnej pracy nie będziecie wykonywać. Jest to sabat pana we wszystkich waszych siedzibach.
  4. Te są uroczystości świąteczne Pana, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych czasach:
  5. W miesiącu pierwszym, czternastego dnia tegoż miesiąca o zmierzchu jest Pascha Pana,
  6. A piętnastego dnia tegoż miesiąca jest Święto Przaśników Pana. Przez siedem dni będziecie jedli przaśniki.
  7. Pierwszego dnia będzie dla was ogłoszone święte zgromadzenie; żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie,
  1. Przemów do synów izraelskich i powiedz im tak: Gdy wejdziecie do ziemi, którą ja wam dam, i będziecie zbierać żniwo, to snop z pierwocin waszego żniwa przyniesiecie do kapłana,
  2. A on dokona obrzędu potrząsania tym snopem przed Panem, aby zyskać dla was upodobanie. Nazajutrz po sabacie kapłan dokona nim obrzędu potrząsania…
  1. Od następnego dnia po sabacie, kiedyście przynieśli snop dla dokonania obrzędu potrząsania, odliczycie sobie pełnych siedem tygodni.
  2. Aż do następnego dnia po siódmym sabacie odliczycie pięćdziesiąt dni i wtedy złożycie nową ofiarę z pokarmów dla Pana.
  3. Ze swoich siedzib przyniesiecie na obrzęd potrząsania po dwa chleby, każdy z dwóch dziesiątych efy przedniej mąki. Będą one upieczone na kwasie jako pierwociny dla Pana…
  4. Powiedz synom izraelskim tak: W miesiącu siódmym, pierwszego dnia tegoż miesiąca, będziecie mieli dzień odpoczynku, dzień pamiętny, obwołane trąbieniem, święte zgromadzenie;
  5. Żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie, a składać będziecie ofiary ogniowe dla Pana…
  6. Dziesiątego dnia jednak tego samego siódmego miesiąca będzie dzień pojednania. Będzie to dla was święte zgromadzenie. Ukorzycie się i złożycie Panu ofiary ogniowe.
  7. Żadnej pracy w tym dniu wykonywać nie będziecie, gdyż jest to dzień pojednania, aby pojednać się z Panem, Bogiem waszym.
  8. Każdy zaś, kto się nie ukorzy w tym dniu, będzie wytracony ze swojego ludu…
  1. Powiedz synom izraelskim tak: Piętnastego dnia tego samego siódmego miesiąca będzie przez siedem dni Święto Szałasów dla Pana.
  2. Pierwszego. dnia będzie święte zgromadzenie. Żadnej ciężkiej pracy wykonywać nie będziecie,
  1. To są święta Pana, które obwołacie jako święte zgromadzenia….
  1. I ogłosił Mojżesz synom izraelskim te święta Pana.

Bóg wyznaczył więc święta, czas spotkań z ludźmi, określił ich datę, nazwę i sposób celebracji.
Jakie to święta? Co siedem dni powtarza się Szabat. Następnie Święto Paschy i zaraz po nim następujące Święto przaśników, w czasie którego (nazajutrz po szabacie) odbywał się ceremoniał Święta Pierwszych Plonów. Następnie Święto Pięćdziesiątnicy, Święto Trąb, Dzień Pojednania i Święto Szałasów. Jak to się ma jednak do Mesjasza, Jezusa Chrystusa?

Działalność Jezusa w perspektywie Bożych Świąt

Przy końcu swej publicznej działalności Mesjasz – Jezus Chrystus uroczyście wjeżdża do Jerozolimy (co roku świętujemy dzisiaj ten dzień, nazywając go Niedzielą Palmową) i jest witany jako żydowski Król.
Jak ten moment wjazdu ma się do Bożego kalendarza? Dzieje się to na kilka dni przed świętem Paschy, kiedy Izraelici wybierali baranka bez skazy, którego zabijali na paschalną ofiarę!
Czy to przypadek, że w czasie kiedy wszyscy wybierają baranka, do miasta wjeżdża prawdziwy „Boży Baranek”?
Kilka dni później, kiedy zgodnie z zaleceniem zabija się baranki na ofiarę paschalną – umiera na krzyżu prawdziwy Baranek Boży!
Umiera, ale trzy dni później, dokładnie w czasie święta Pierwocin, kiedy przynoszono do świątyni pierwszy pojedynczy snop zboża – On powstaje z martwych!

Jak te wydarzenia rozumie Apostoł Paweł?

Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. (1 Kor 5:7)

A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwocinami tych, którzy zasnęli. (1 Kor. 15:20)

Oto mesjańskie objawienie znaczenia świąt Paschy, Przaśników i  Pierwocin. One zapowiadały to, co zrobi Mesjasz- Jezus Chrystus. On umrze jako ofiara i powstanie z martwych jako pierwociny.
A co dalej?

  1. A gdy nadszedł dzień Zielonych Świąt, byli wszyscy razem na jednym miejscu.
  2. I powstał nagle z nieba szum, jakby wiejącego gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, gdzie siedzieli.
  3. I ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i usiadły na każdym z nich
  4. I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał.
  5. A przebywali w Jerozolimie Żydzi, mężowie nabożni, spośród wszystkich ludów, jakie są pod niebem;

Dz.Ap. 2:1-5

Dalej w kalendarzu mamy święto Pięćdziesiątnicy, nazywane Szawuot lub Zielone Święta.
I właśnie dokładnie w to święto wypełnia się obietnica Chrystusa, zapowiedziana wcześniej przez proroka Joela- zostaje wylany Duch Święty.
Obecność Ducha nad człowiekiem, która umożliwia mu realizację Bożych dzieł nazywana jest „namaszczeniem”. Namaszczony to hebrajskie słowo Mesjasz, a greckie Chrystus. Czy to przypadek, że Namaszczony wylewa namaszczenie, na każdego kto utożsamia się z Nim, kto należy do Niego, dokładnie w dniu tego święta? Święto to upamiętniało nadanie Prawa na Synaju, Prawa, które miało być wskazówką do właściwego postępowania dla Bożego Ludu.
Główna ceremonia w tym dniu polegała na ofiarowaniu dwu chlebów upieczonych na zakwasie.
Symbolika jest jasna. Dzięki pierwszym plonom reprezentowanym przez pierwszy snop, możliwe staje się przygotowanie chleba, rzeczywistego posiłku. Ale chleb jest zakwaszony, bo każdy człowiek współdziałając z Bogiem, pomimo Jego łaski i namaszczenia ciągle jest niedoskonały.
A dlaczego chleby są dwa? I tu znowu potrzebujemy Mesjańskiego objawienia:

Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni; również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. Jan. 10:16

Mesjasz – Chrystus ma dwie owczarnie. Pierwsza to Izrael – czyli Naród Wybrany, druga to pozostałe Narody. On chce doprowadzić do tego, aby obydwie owczarnie znalazły się razem, zjednoczone posłuszeństwem jego głosowi.
Wydarzenia i symbolika Pięćdziesiątnicy opisane powyżej, stają się więc dzięki Niemu znowu jasne i czytelne dla nas. Od tego dnia Boże zbawienie zaczyna płynąć już nie tylko dla Izraela, ale również dla wszystkich Narodów (Mt 25,18-20). Rozpoczyna się „czas Narodów”, które zawładną terenem Ziemi Izraela (Łk. 21,24), a gdy przy końcu tego czasu „Narody wejdą w pełnię, przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba”(Rz. 11,25-26).
Widzimy więc, że jak do przyjścia Mesjasza cała historia zbawienia „kręciła się” wokół Izraela, to od momentu Jego wstąpienia do Ojca główną rolę grają w niej inne Narody, aby na koniec czasu Narodów znowu powróciła do tego Wybranego, Pierworodnego.

Opisane wcześniej wydarzenia, to historyczne fakty, które się dokonały, choć kalendarz cyklicznie nam je przypomina. Ale co z kolejnymi świętami, o których powiedział nam Bóg?

  1. A to wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli.
  2. Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie,
  3. Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem.
    (1 Tes. 4:15-17)

Paweł ma „słowo Pana”, dotyczące kolejnego wydarzenia z Jego kalendarza. Co to za wydarzenie?
Jak i kiedy się wypełni? Czy przypomina któreś z opisanych świąt?
Wypełni się w momencie, kiedy Sam Pan na głos trąby zstąpi z nieba. Wtedy nastąpi zmartwychwstanie tych, którzy zmarli przed Jego powrotem i pochwycenie czekających na Niego. Wszyscy spotkają się razem. Czy może tu być mowa o tym, co niektórzy teologowie nazywają „porwaniem Kościoła”?
Kiedy nastąpi? Nie wiadomo! Ale czy na pewno? Czy nie mamy żadnych wskazówek?

Jeśli dokładnie w święto Paschy Boży Baranek umiera na krzyżu, zmartwychwstaje w święto Pierwocin, posyła Ducha Świętego w Święto Pięćdziesiątnicy – to dlaczego wydarzenie które opisuje Paweł nie miałoby się dokonać w dniu kolejnego święta z Bożego kalendarza, święta Trąb?

  1. Zaiste, nie czyni Wszechmogący Pan nic, jeżeli nie objawił swojego planu swoim sługom, prorokom. Amos. 3:7

Czy jest możliwe, że Boży kalendarz jest proroczym objawieniem Jego planu dla Bożego Ludu?
Jeśli dla Pawła apostoła był on jasny, czy może być zrozumiały dla nas?
Jestem przekonany że tak!

Wierzę, że mesjańskie wypełnienie się tego święta jest jeszcze przed nami, ale mamy wszelkie podstawy, aby oczekiwać że nastąpi ono właśnie w tym dniu:
W miesiącu siódmym, pierwszego dnia tegoż miesiąca….(Kpł 23,24).

Tak więc sprawdzajmy co to za data, kiedy przypada w bieżącym roku, bo to kolejne święto, na wypełnienie się którego czekamy.

Dzień pojednania – to święto ustanowione dla Jego Ludu:
aby pojednać się z Panem, Bogiem waszym.

  1. Każdy zaś, kto się nie ukorzy w tym dniu, będzie wytracony ze swojego ludu……..(Kpl.23,27)

Zach. 13

  1. W owym dniu dom Dawida i mieszkańcy Jeruzalemu będą mieli źródło otwarte dla oczyszczenia z grzechu i nieczystości…..
  1. I stanie się w całym kraju - mówi Pan: Dwie trzecie zginą i pomrą, a tylko trzecia część pozostanie z nim.
  2. Tę trzecią część wrzucę w ogień i będę ją wytapiał, jak się wytapia srebro, będę ją próbował, jak się próbuje złoto. Będzie wzywać mojego imienia i wysłucham ją. Ja powiem: Moim jest ludem, a ona odpowie: Pan jest moim Bogiem.

Dan. 12:1

  1. W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który jest orędownikiem synów twojego ludu, a nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody, aż do owego czasu. W owym to czasie wybawiony będzie twój lud, każdy, kto jest wpisany do księgi żywota.

Jeśli Święto Trąb, zapowiada zebranie się wokół powracającego Zbawiciela Jego Oblubienicy- Kościoła, składającego się z wierzących w Mesjasza osób – tych z Izraela i tych z innych narodów - to Dzień Pojednania jest dniem zbawienia dla Izraela - Narodu Wybranego.
Jest to zapowiedź dramatycznego momentu w historii, w którym Bóg uratuje „każdego Izraelitę, który się ukorzy”. Tak więc Naród Wybrany stanie się pierwszym narodem na Ziemi, który zrealizuje swoje powołanie- czyli będzie takim narodem jakim chce Bóg!
A co dalej?

Mat. 16:28

  1. Zaprawdę powiadam wam, że są wśród stojących tutaj tacy, którzy nie zaznają śmierci, aż ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w Królestwie swoim.

Mat. 17:1-4

  1. A po sześciu dniach bierze z sobą Jezus Piotra i Jakuba, i Jana, brata jego, i prowadzi ich na wysoką górę na osobność.
  2. I został przemieniony przed nimi, i zajaśniało oblicze jego jak słońce, a szaty jego stały się białe jak światło.
  3. I oto ukazali się im: Mojżesz i Eliasz, którzy z nim rozmawiali.
  4. Na to odezwał się Piotr i rzekł do Jezusa: Panie! Dobrze nam tu być; i jeśli chcesz, rozbiję tu trzy namioty: dla ciebie jeden, dla Mojżesza jeden i dla Eliasza jeden.

Trzech uczniów widziało przemienionego Jezusa, czyli widziało Go takiego, jaki wróci tu na Ziemię jako Król.
Zauważmy jak zachował się Piotr- on w prostym odruchu serca chce zbudować namioty- dlaczego?
Czy to był przypadek? A może jest przekonany, że właśnie wypełnia się przesłanie tego ostatniego święta, święta Namiotów?
Mesjasz- Król, Boża Chwała, Boże Królestwo – to pojęcia, które w umyśle Piotra wiążą się z tym świętem.
To ostatnie, najdłuższe ze świąt Bożego kalendarza. Co zapowiada?
Zapowiada czas, w którym Mesjasz jako Król Izraela będzie sprawiedliwie rządził na Ziemi z Jerozolimy, przez okres 1000 lat. Będzie to czas pokoju, sprawiedliwości i wytchnienia, nie tylko wśród ludzi, ale w całej przyrodzie. Co się będzie działo w tym czasie?

Izaj. 2:2-5

  1. I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zdążać wszystkie narody.
  2. I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Pójdźmy w pielgrzymce na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba, i będzie nas uczył dróg swoich, abyśmy mogli chodzić jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie zakon, a słowo Pana z Jeruzalemu.
  3. Wtedy rozsądzać będzie narody i rozstrzygać sprawy wielu ludów. I przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Żaden naród nie podniesie miecza przeciwko drugiemu narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.
  4. Domu Jakubowy! Nuże! Postępujmy w światłości Pana!

1 Kor. 15:25-26

  1. Bo On musi królować, dopóki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod stopy swoje.
  2. A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć.

Obj. 21:1-4

  1. I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma.
  2. I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego.
  3. I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi,
  4. I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły…..

Obj. 21:24

  1. I chodzić będą narody w światłości jego, a królowie ziemi wnosić będą do niego chwałę swoją.

Oto pełna perspektywa Bożej historii zbawienia, zawarta w Jego kalendarzu. Celem Boga nie jest tylko zbawienie wielu ludzi. On chce, żeby zbawieni ludzie tworzyli zbawione społeczności, zbawione narody. Bóg chce pracować z narodami, z ludzkimi społecznościami funkcjonującymi prawidłowo, bo wybierających dobrowolnie Jego zasady. Pierwszym z tych narodów będzie Izrael, od niego będą się uczyć inne narody, a na koniec tego czasu to nie ludzie pójdą do nieba- ale niebo przyjdzie na ziemię. Przyjdzie, bo wszystkie narody będą na to gotowe, bo będą funkcjonować według Bożej woli i  będą odzwierciedlać Bożą Chwałę.

Choć wielu ludzi dzisiaj, jest pod takim wrażeniem Bożego działania w Jego Kościele, że wydaje im się że więcej i bardziej już się nie da, to przed nami jeszcze kilka wydarzeń, które przeniosą nas w rzeczywistość, o której „ucho nie słyszało, której oko nie widziało i która do serca ludzkiego nie wstąpiła”.
Nie traćmy więc tej perspektywy, korzystajmy z proroczego wejrzenia, które Bóg zapisał dla nas, odkrywajmy ten Boży plan z perspektywy Mesjasza, o którym współcześni Mu ludzie wiedzieli, że kiedy przyjdzie wszystko im objawi”.

– Roman Fior